Wat houdt vrijheid van meningsuiting eigenlijk in? Betekent dit
dat we maar mogen roepen wat we willen? Zeggen wat we vinden? Onze mening te
pas en onpas filteren, loslaten op datgene waar wij een mening over hebben? Ja.
Dat is zo. Op basis van de vrijheid van meningsuiting mogen wij dat roepen.
Mogen wij vinden wat we vinden, mogen wij een mening hebben en die uiten. Mogen
wij dus zeggen over de ander, wat wij vinden. Ongeacht de inhoud.
De grondwet, art. 7 lid 3, zegt:
Voor het openbaren van gedachten of gevoelens door andere dan in
de voorgaande leden genoemde middelen heeft niemand voorafgaand verlof nodig
wegens de inhoud daarvan, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.
De wet kan het geven van vertoningen toegankelijk voor personen jonger dan
zestien jaar regelen ter bescherming van de goede zeden.
Je hebt dus volledige vrijheid, met twee beperkingen: 1. Zolang je
acteert, je verantwoordelijkheid neemt, binnen de (grond-) wet. 2. Het openbaar
maken van deze mening kan door de wetgever voor vertoning beperkt worden voor
personen jonger dan 16 jaar. Beperking 1 is helder. Zolang je je houdt aan de
(grond-) wet, is er niets aan de hand. Beperking 2 zegt dat wanneer je publiek
jonger dan 16 jaar is, er een regeling ter bescherming kan worden
uitgevaardigd.
Stel je
voelt er steeds meer voor, dat alle moslims
gedeporteerd mogen worden en je meldt dit via twitter, omdat je vindt dat er
geen aanpassing is van hun kant aan, of respect is voor ‘onze’ normen en
waarden. Mag je dit vinden? Op basis van art 7 lid 3, wel. Want voor het
openbaar maken van gedachten en gevoelens heb je niet ‘vooraf’
verlof (toestemming) nodig. Toch is
het op basis van beide beperkingen weer niet toegestaan, of pas toegestaan
nadat er een regeling ter bescherming is uitgevaardigd.
Want 1. je overtreedt art 1.
Waarom, omdat je vindt dat de deportatie geldt voor een bewuste, moslims,
doelgroep en dat is racisme. 2. Je openbaart het via twitter en twitter kent
onder de gebruikers geen leeftijdsgrens, dit houdt in dat personen jonger dan
16 jaar oud, beschermd zouden moeten worden tegen uitingen op basis van bijv.
art. 1.
Dat intrigeert mij, want wie bepaalt die regeling? En wie voert
dit uit?
Helder, zolang andere wetten niet in het geding komen, heb je de
vrijheid. Vervolgens kan de ‘drager,’ dat kan de persoon zelf zijn, maar ook
het medium die de uiting mogelijk heeft gemaakt, beslissen de uiting in
openbaarheid te verwijderen. Dit laatste is bij de tweet waaraan ik refereerde gebeurd.
Ware het niet dat publicaties via internet
nagenoeg onmogelijk te verwijderen zijn.
Dan die leeftijdsgrens 16 jaar. Waarom is hiervoor gekozen? Dit
alles heeft te maken met bescherming van zeden, normen en waarden. Hoewel
wetenschappelijk de puberfase start rond de 8 jaar en kan doorlopen tot +/- 30
jaar, wordt gemakshalve de pubertijd vastgesteld in de periode 12 – 16 jaar.
Dit is een periode van ontdekken. Maar ook een periode waarin je gevoelig bent
voor wat anderen van je vinden. In deze periode meet je jezelf een / de rol
aan. Zoekende naar dat wat bij je past. Je zet je af tegen je ouders, je
familie, de wetgeving, ‘oude’ vrienden, en zoekt een rolmodel. Vaak een
rolmodel, op de grens van het toelaatbare, want door wie bepaalt? Één van de
bekendste verschijnselen waar een puber gevoelig voor is, is groepsdruk. Want
wat de groep vindt is belangrijk.
Dit wordt in de wetenschap
deindividuation genoemd. In het kort komt het er op
neer dat je buiten je eigen bewuste gedrag stapt door groepsdruk. Die druk kan
extrinsiek, of intrinsiek zijn. Extrinsiek: je loopt op straat met een clubje
vrienden en één begint op een fiets in te trappen, een tweede doet mee en voor
je het weet koel je je woede op een fiets. Intrinsiek: Je voelt een druk van
binnenuit, omdat je (echt) ervaart hoe lotgenoten ‘onderdrukt’ worden.
Dit laatste zie je veel terug op social media, met name twitter.
Veilig op je zolderkamer, onopvallend in de bus, op een verloren moment tijdens
je werk, wanen wij ons rasechte wereldverbeteraars via twitter. Ik heb het hier
niet over anoniem zijn. Ik vind het een ongekend mooi fenomeen en doe graag mee
in de communicatiestromen. Hoewel ik zelf vind vrij helder te zijn in mijn
standpunten, heb ik verscheidene keren te horen gekregen een keuze te maken: JE
MOET KIEZEN.
Ik wil niet kiezen, ik kan niet kiezen. Ik ben tegen onrecht en
zoek de rede(n.) Je mag me links noemen.
Waar gaat het nu om? Onlangs kwam ik in mijn tl vaak de term
kk-jood tegen. Wanneer je gaat filteren op de term, zie je vooral een TL van
pubers die niet specifiek de Jood, of Joden bedoelen, maar de term puur bezigen
als teringlijder, of achterlijke mongool, of schele homo, of verzin maar iets.
De term, als uitdrukking, niet gericht, maar algemeen. Het is
Bennink, die zich er druk om maakte.
Het is hem niet te doen om de ziekte, kk = kanker, maar om het gegeven dat er
Jood gebruikt wordt. Toen ik hem eens wees op dat binnen sommige groepen Jood /
Joden als geuzennaam gebruikt wordt, werd duidelijk dat het hem juist daarom te
doen was. Met andere woorden, wanneer gezegd zou worden: kankermongool,
roetmop, kutMarokkaan oid, dan hoor je niets. Of?
Ga je in gesprek met de gebruikers van de term, dan wordt
duidelijk dat ze niets anders dan dat bedoelen. Gewoon een uitdrukking. Nu kan
ik verder gaan op wat ‘gewoon’ is, maar dat laat ik aan anderen. Begrijp me
niet verkeerd, ook ik vind het een nare uitdrukking. Mijn kinderen zal je het
nooit horen zeggen en doen ze het wel, dan wijt ik het aan deindividuation en
gaan we een goed gesprek aan.
De groep die de term gebruikt is ook geen homogene groep, negen
van de tien keer hebben ze niets met elkaar te maken, misschien een
voetbalclub, of ‘afkomst,’ of bandje, of… is wat ze bindt, meer niet. Ze voelen
zich veilig op hun smartphone, of PC, in de slaapkamer, of bus, in hun eigen
wereld en voelen dat de ‘groep’ iets aangedaan wordt en ze springen in de
‘bres.’ Ook ik doe het en probeer het onrecht wat ik zie, waar ik me toe
verbonden voel, te beschermen.
Onder de intrinsieke druk gaan wij gebogen en gaan we ver. Je zou
kunnen zeggen, ‘ik heb vrijheid van meninguiting, wie doet mij wat?’ Maar de
normen en waarden worden maar al te vaak overschreden. Wie bepaalt dan de grens, tot
waar kan het? Waarom mag kutMarokkaan wel, maar KK-Jood niet? Uiteindelijk,
wanneer je in gesprek gaat, zie je dat ook degene die de termen gebruikt vindt
dat het niet kan. De normen en waarden, de bewakers van de zeden, worden dan
vanzelf weer in ere hersteld.
De vrijheid van meningsuiting stopt zodra je een bevolkingsgroep
bewust wilt raken. De vrijheid van meningsuiting stopt zodra je iemand bewust
kleineert, of ‘kapot’ wilt maken. Je mag iets vinden van een groep, iets
benoemen, iets uiten, maar zodra dit de grenzen van de algemeen geldende normen
en waarden overschrijdt, ga je te ver.
Zo gaat het ook met de puber. Gevoelig voor de groep en zoekende
naar eigen identiteit, zal hij/zij rond het 17e / 18e levensjaar tot inzicht komen, of
worden gebracht.
